رهبر واقعی به دنبال افزایش ثروت خود نیست…
تاریخ نام افرادی که به دنبال کشورگشایی و گسترش قلمرو خود بودند را ضبط کرده است، تاریخ نام افرادی که برای گسترش ثروت خود افراد را میکشتند از یاد نبرده است، تاریخ همواره کشورها و رهبر هایی که به دنبال استعمار بودهاند را به یاد میآورد.
اما همین تاریخ، 57 سال است که به نوعی دیگر رقم میخورد، رهبرانی آمدهاند که به دنبال چپاول مردم نیستند، به دنبال کشت و کشتار نیستند، به دنبال افزایش ثروت خود و اطرافیان خود نیستند. شعارشان عدالت و آزادی بود، شعارشان مقاومت در برابر ظالمان و مستکبران بود، شعارشان توحید و خدا بود.
چگونه است، رهبرانی که کشتار میکنند، از آنها به خوبی یاد میگردد اما رهبرانی که از همین کشتار گله میکنند و آن را رد میکنند، مورد طعن قرار میگیرند. رهبر ما را دیکتاتور خواندند، رهبر ما را ترسو خواندند، رهبر ما را پول پرست و دیوانهی قدرت خواندند. مگر تاریخ میتواند از یاد ببرد؟
تاریخ جدیدی درحال نگاشتن است، دنیا درحال دگرگون شدن است، نظم نوین جهانی درحال پدیدار شدن است و عامل آن همان رهبری است که آن را ترسو و دیکتاتور خواندند! دیکتاتور نبود، تا پای جان به مردم گوش داد و از آنها محافظت کرد؛ ترسو نبود، تا آخرین لحظه زندگیاش، در برابر دشمن ماند و هیچگاه از ترس دشمن به پناهگاه فرار نکرد. به دنبال ثروت و قدرت نبود، مگر خانهاش را ندیدهاید؟ مگر لباس مندرسش را ندیدهاید؟
شباهت شهید آیت الله سید علی خامنهای
چه آشنا است این شباهت، شباهت شهید آیت الله سید علی خامنهای به امامش امیرالمومنین علی علیه السلام. امام علی علیه السلام درحالی که کفش کهنه خویش را وصله میزدند به ابن عباس فرمودند: بهای این کفش بیارزش برای من، از حکومت بر شما، بیشتر است. مگر اینکه با این حکومت حقی را به پا دارم یا باطلی را دفع کنم. الگوی رهبرمان، شهیدمان، مقتدایمان، ائمه ما بودند. مانند امام علی علیه السلام زیستند و مانند امام حسین علیه السلام به شهادت رسیدند.
نه مردم ایران، مردم جهان بیدار گشتند. پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) با ولادتشان پایه های سلطنت را لرزاندند و شما با شهادتتان پایه های استکبار را لرزاندید. پیچ تاریخی که از آن سخن میگفتید را اکنون میفهمیم، اما چه دردناک است که شما را باید از دست میدادیم تا بفهمیم. تاریخ، امروز در برابر چنین وقایعی تعظیم کرده است. تاریخ بر خود میگرید اما به جلو حرکت میکند.
«گاهی غم کوه را میشکند اما انسان مومن را نمیشکند، راه را باید ادامه داد». اکنون معنای سخنت را میفهمیم اما چه دیر که دیگر تو را در میان خود نداریم. شاید جسمت نباشد اما یادت، هدفت، آرمانت تا ابد در تاریخ ایران و فکر ایرانیان هک شده است. هویت ایرانی اسلامی خود را از یاد برده بودیم، تو به یادمان آوردی، مبارزه و مقاومت تا پای جان را تو به یادمان آوردی، وحدت و همدلی را تو به یادمان آوردی، آزادی و انسانیت را تو به یادمان آوردی، مسلمان بودن را تو به یادمان آوردی، حتی ایرانی بودن را نیز، تو به یادمان آوردی.
ان معی ربی
امروز به واسطهی تو، غرور خود را باز یافتهایم، هویت خود را بازستاندهایم و فهمیدهایم که «ما میتوانیم». آری مردم برای این مبارزه حق و باطل مبعوث شدند اما تو باعث این بعثت بودهای. حتی همراهی خداوند و «ان معی ربی» را تو به ما نشان دادی. اکنون ایرهبر شهید ما، ما را میبینی؟ میبینی که به پاخواستهایم، میبینی که بزرگترین و قویترین قوای نظامی جهان با ما وارد جنگ شدهاند اما آنها را روز به روز بیشتر شکست میدهیم؛ میبینی که هر شب در خیابانها، در هر شهر و روستا، ندای مقاومت و مبارزه سر میدهیم؟ میبینی که اکنون در تلاش هستیم تا به ایمان ابوذری برسیم؟ اما دیگر نه به صورت فردی، بلکه جامعه میخواهد برای سید علیاش ابوذر باشد.
آیندگان از تو سخن خواهند گفت، شاعران و داستان نویسان، حماسهای که تو خلق کردی را ذکر خواهند کرد، فیلمسازان و مستندسازان از حماسهای که تو خلق کردی فیلم و سریال میسازند. از امروز تا آخرین لحظات آینده، هیچگاه ایران و ایرانی تو را فراموش نخواهد کرد، هر اتفاقی که بیفتد، تو تا ابد، «#رهبر_ما» هستی.
