سوال خبرنگار لوموند (اریک رولو) – ۱۰ دیماه ۱۳۵۷:
«با توجه به تبعید طولانی شما و مرگ مشکوک پسرتان(حاج آقا مصطفی خمینی)، آیا این اتفاقات شخصی در خصومت شما با شاه تأثیر داشته است؟»
پاسخ امام خمینی(ره):
«من هرگز خصومت شخصی با شاه نداشتهام.مصطفی شهید راه اسلام است. اگر مسئله شخصی بود، پس از شهادت او سکوت میکردم. مبارزه برای اسلام و نجات ملت ایران از چنگال رژیمی فاسد و وابسته است.»
تحلیل و برداشت (پیام اصلی برای امروز):
این پاسخ تاریخی، تنها رد یک ادعا نیست؛ تجلی کامل بینش الهی امام(ره) است. ایشان در اوج مصیبتِ از دست دادن عزیزترین همراه مبارزه، کوچکترین اشارهای به «خود» نمیکنند. تمام «هم» و «غم» ایشان، «مردم» و «اسلام» است. خود را در میدان مبارزه «نمیبینند»، بلکه آینهای میشوند برای انعکاس درد امت و ارادهی الهی.
درس امروز ما:
اگر میخواهیم در مسیر انقلاب و در سنگر مبارزه با کفر جهانی و استکبار بایستیم،اولین شرط، «نادیدن خود» است. باید از امام بیاموزیم: مبارزه را برای «خود» و «منافع شخصی» نمیخواهیم، بلکه برای خدا، اسلام و مردم می خواهیم. وقتی «منیّت» و «حسابهای شخصی» وارد میدان شود، راه از مسیر الهی منحرف میشود. امام به ما آموخت که در جبههی حق، «خود» را باید محو کرد تا نور حق تابان شود.
یادمان باشد:
مبارزهی واقعی،آنجایی آغاز میشود که «خود» را در آن نبینی.
یادداشت اختصاصی// محمدمهدی توکلی