پیام مثلی لایبایع مثله
به نظر شما منطق حرکت اجتماعی در مبارزه چیست؟
تشخیص خواص از پیام مثلی لایبایع مثله منطق حرکت و قدرت برای مبارزه است. اما چرا این منطق فعال نمیشود یا خیلی دیر فعال میشود؟!
باید گفت یکی از اصول راهبردی برای #حرکت_اجتماعی در مبارزه به نفع انقلاب اسلامی جایگاه #خواص آن جامعه است. خواصی که می توانند جامعه را در لحظههای حساس از هلاکتها نجات دهند و امید بخش باشند. و بعکس با تشخیص و حرکت اشتباه جامعه را به دام هلاکت بیاندازند.
یکی از مهمترین تبیین ها، تبیین “مثلی لا یبایع مثله” است. “مثلی لا یبایع مثله” یعنی بیان پیامهای تعیین.کننده خطوط قرمز توسط خواص جامعه از نظام فاسد اجتماعی و سران فساد.
“مثلی لا یبایع مثله” یک منطق فراگیر و عملیاتی برای تعیین نقش خواص جامعه است. هرچند در نگاه کلان “مثلی لا یبایع مثله” یک بیان عامی است که شامل خواص و عوام نیز میشود. ولی قدرت بهرهگیری خواص از این منطق فراتر از عوام است به جهت آن که خواص در یک جامعه به آن دسته از افرادی گفته میشود، که با عمل، نوشته و منش خود میتوانند برروی افکار مردم و نتیجهگیریهایشان تاثیرگذاری بالایی را داشته باشند و نقش فعالی را ایفا کنند.
در حالی که همین خواص بخاطر عواملی چون سازش، خسته شدن، راحتطلبی و چسبیدن به منافع نقد، خوشگذرانی و زندگی مرفه قدرت حضور در میدانهای سخت از آنها گرفته میشود و پیادهسازی “مثلی لا یبایع مثله” برایشان امکان پذیر نخواهد شد. و درنتیجه چراغ کوبنده “مثلی لا یبایع مثله” به نفع دشمن خاموش می شود.
آفت و فهم و تشخیص
اگر خواص جامعه بفهمند که پیام مثلی لا یبایع مثله چیست؟ هیچگاه به سمت مثلی یبایع مثله پیش قدم نخواهند شد. مثلی لا یبایع مثله یعنی دشمنی که در صدد ضربه زدن به امت اسلام است، نباید د رهیچ برههای به او خوشبینانه نگاه کرد.
به همین دلیل است که امیر المومنین ع در دوران خلافتش بیشترین توصیه و تذکراتش خطاب به خواص جامعه است همان افرادی که در بخشهای مختلف اداره جامعه مسولیتی را بعهده داشتند.
در دوران انقلاب اسلامی هم حضرت امام خمینی و به تبع امام شهید خامنهای، خطاب به خواص جامعه توصیهشان این بود که «مبادا به چرب و شيرين زندگى راحت، خودتان را عادت بدهید و از مجاهدت در راه خدا باز بمانید» چون اینها آفتهای فهم و تشخیص هستند وقتی این آفتها فراگیر شد مثلی لا یبایع مثله درخواص میمیرد و تبدیل به مثلی یبایع مثله میشود.
نویسنده // مجتبی علیخانی