میخوانی چنانکه امام می خواند
«صفحه خوانی یا تندخوانی، نامش هرچه میخواهی بگذار؛ برای من فرقی ندارد فقط تو بخوان»
نمازش را که به پایان رساند، با حالتی آشفته به سویم آمد و با صدایی لرزان پرسید: «کدام صفحه را بخوانم؟»
حوصلهی حرفزدن نداشت، بیتاب و بیقرار فقط یک جمله را تکرار کرد: «کدام صفحه؟!»
گفتم: مهم این است که بخوانی؛ هرچه بیشتر بخوانی، معرفت و شناختت بیشتر میشود. این خواندنها، انس میآورد، تربیت میکند و استحکام درونیات را بالا میبرد. منطق امام این است؛ خط امام انس با قرآن است؛
از مدینه تا کربلا، از کربلا تا شهادت، و از شهادت تا روی نیزه، خط سیر تلاوت قرآن توسط امام، نشاندهندهی انس عمیق او با قرآن است. در هر یک از این مسیرها، امام می خواند؛ نه یک آیه، بلکه بیش از ده آیه، امام میخواند. وقتی انس با قرآن در جانت ریشه کند، زمان و مکان معنا ندارد؛ هرجا باشی، میخوانی، چنانکه امام میخواند.
گاهی یک آیه را چندین مرحله «فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِيلا» گاهی چند آیه را او می خواند.
سلسله یادداشتهای (از آشنایی تا شناسایی) قسمت ششم
یادداشت اختصاصی // حجتالاسلام علیخانی