خطری که در کمین است
همواره آن چیزی که جامعه دینی و بلکه هر انسان و جامعهای که در حال حرکت در میان تعارضات عالم است را تهدید میکند، «غفلت» است. خطری که در طول تاریخ اسلام و حتی بشریت، همواره بهعنوان سلاح پایانی شیطان عمل می کند و تا حدی می تواند شیطان را از گرفتاریها نجات می دهد. غفلت همگانی است و حتی ما و مسئولان هم از آسیب آن در امان نیستیم.
در حوادث اخیر جنگ رژیم صهیونی با ایران نیز خطری بهشدت در کمین است؛ خطری که ممکن است العیاذ بالله همه دست آورد های کسبشده تاکنون را از بین ببرد و یا آنکه آن فرصت استثنایی که برای ثبات اقتدار و پیروزی ملت ایران پیشآمده است را از آن بگیرد .
عامل از دست رفتن فرصت ها و دستاوردها
غفلت مسلمانان از مَکر عمروعاص و برگرداندن مالک از نزدیکی خیمه فتنه،
سهلانگاری شیعیان از اختلافافکنیهای میان فرمانده هان و بیعتکنندگان با اباعبدالله و تنهایی مسلم،
غفلت شیعیان در حفظ اسرار و دهنلقی و کد دادنهای امنیتی آنها و از دست رفتن فرصت بازگشت حکومت به اهلبیت
نادیدهانگاری دسیسههای دشمن، اعتماد به او و اختلافافکنی آنها در بین علما در مشروطه
غفلت از ورود جریان لیبرال و یا خط بدلهای فکری در انقلاب اسلامی و عدم تسویه عناصر فاسد
بیبصیرتی از جریان تحمیل مذاکره در جریان دفاع مقدس و تحمیل قطعنامه
غفلت از بدعهدی دشمنان در عدم عمل به تعهدات و تقدیم همه دست آوردها در عهدنامه ننگین برجام درازای “هیچ” و….
این جلوههای غفلت نخبگان و مردم را از مسیر درست دور کرده و زمینهساز خسارات سنگین مادی، معنوی و تاریخی شدهاند.
اینک در این هنگامه طلایی نبرد ، ما حق اشتباه کردن نداریم. نباید از اصابت موشکها چنان خوشحال شویم که فراموش کنیم این یک «جنگ وجودی» است و تهدید تا زمانی که طرف مقابل هست ادامه دارد.
ما دیگر حق نداریم
حق نداریم دیگر فریب مذاکره را بخوریم و خیال کنیم این سگان وحشی که اگر دستشان رسیده بود تا الآن در همین یک هفته ایران را هزار تکه کرده بودند قرار است منفعتی را برایمان تأمین کنند.
ما حق نداریم غفلت کنیم یا انقلاب را به نااهلان بسپاریم؛ همراهی مردم و آمادهباش مستضعفان دیگر توجیهی برای خوابآلودگی باقی نمیگذارد.
بدبینی به دوستان درست نیست، اما بدبینی به دشمنانی که ذاتشان بدی است و بارها ثابت کردهاند به ضرر انقلاب عمل میکنند، شرط عقل است.
یاد خدا و مطالبه انقلابی گری
همه، بهویژه نخبگان، باید هوشیار و آماده در برابر خطرات باشند.
الف. نباید از یاد خدا غفلت کرد و اندکی از توسلات و توجهات کاست و دلخوش به اسباب، تجهیزات مادی و ارتباطات سیاسی شد.
ب. از خوشحالی کاذب و خوشخیالی و حُسن ظن بیجا بهشدت پرهیز کرد و تمام اخبار مربوط به مذاکره و وعدههای شیاطین عالم را با حساسیت دنبال کنیم تا نگذاریم برخی به خود جرئت دهند تا ضعفهای نفس خود، ترس و تعارض منافع شخصی و حزبیشان را در پوشش دلسوزی بر ذهنیت و دستگاه محاسباتی مردم و مسئولین حاکم کنند و با کاستن از اهداف مقاومت در «جنگ تحمیلی»،«صلح تحمیلی» را گفتمان و تحمیل نمایند تا درنهایت العیاذ بالله مالک اشتر را از مرز فتح عقب برگردانند لذا سِیل مطالبه گری انقلابی که قطعاً عاقلانه و مبتنی بر مبانی و بدون تهمت زنی، نااُمیدسازی و اختلاف افکنی است را، اولویت اول خود بدانیم.
مراقبت از نفس و تبیین و ارتباط با مردم
ج. باید در رقابتهای مجازی هوشیار باشیم و از بیاحتیاطی و بدگویی پرهیز کنیم تا اولویتهای جامعه منحرف نشود.
د. تبیین درست برای مردم و نخبگان و استفاده از منابع اصیل انقلاب، ذهنها را روشن و امیدوار نگه میدارد.
درنهایت نباید غفلت کرد که « وَ لا تَهِنوا وَ لا تَحزَنوا وَ اَنتُمُ الاَعلَونَ اِن کُنتُم مُؤمِنین» و مؤمن بصیر و بیدار است.
یادداشت اختصاصی// مرکز مطالعات راهبردی حوزه و انقلاب اسلامی