بیانیه ای تاسف بار
«معنا ندارد، دولت اسلامى ایران با دولتى كه هيچ اعتقادی به اسلام و اخلاقِ بشريت ندارد، سر ميزِ اصلاح بنشيند. ایران همانگونه که این موجود مفلوک را سیلی زد، همچنان به سیلیزدن و اعمال فشار ادامه میدهد تا با قدرت نظامی و ارادهی ملت، دشمن را به پذیرش واقعیتها وادار کند. ملت ايران اگر می خواست كه صلح امريكايى بكند، همان اول از امريكا جدا نمی شد و جاسوسان او را بيرون نمیکرد.»(۱)
شما متنی تازه، اما به قدمت ۴۲سال را مطالعه کردید. این سخنان، متعلق به امام خمینی است. او روحِ انقلاب ماست. صدای قدسیاش همچنان، از اعماقِ تاریخ، به گوش میرسد.
این روزها که گروهی موسوم به «مجمع مدرسین و محققین حوزه»، بیانیهای فرومایه منتشر کردند؛ در حالی که کودکانِ ایران، از توحش صهیونیسم، در خون خود میغلتند؛ حقاً مایهی تأسف است!
در آن بیانیه، با بیشرمی تمام، توصیه به آزادی زندانیان سیاسی و رفع حصر خیانتکاران نظام آمده است. در بُحبوحهی جنگ، چه وقت مطرح کردن این موضوع است؟! آنها با ادبیاتی که قبلا هم به وسیلهی آن زخمها زدهاند؛ پیشنهاد استفاده از نظر کارشناسان میدهند. گویی «کارشناسان» در ادبیات ایشان، یعنی کسانی که از هیچ تلاشی برای تحویل ایران به آمریکا مضایقه نمیکنند.
نسخهی مجازات اسرائیل تا بهحد بیمه شدن ایران
وقتی فرماندهانِ زبدهی جنگی ما، نسخهی «مجازات اسرائیل تا بهحد بیمه شدن ایران» را میپیچند؛ وقتی که اعلام میکنند: آتشبس، یعنی دادن فرصت بازیابی و حملهای قویتر از سوی دشمن؛ دیگر جای هیچ حجتی باقی نیست. اسرائیل از ابتدا قدرت جنگ طولانی نداشت. بنابراین در ایجاد اغتشاش داخلی ایران، حسابی جدی باز کرد. حالا که ایران را سراسر متحد و یکپارچه میبیند؛ به فکر آتشبس افتاده.
عجیبتر اینکه «مجمع»، اشاره به «عدم ایجاد پراکندهگویی و گاه متناقض» نیز کرده. وقتی کارشناسان وطن با سخنان مذکور، اتمام حجت کردند؛ شما خود عاملِ دو قطبی و مُخلِّ انسجام ملی هستید. شرم بر شما باد! بلافاصله پس از هشدارِ رهبر حکیم انقلاب، پیشنهاد «صلح» در «ده قدمیِ خیمهی معاویه» میدهید. پیش کشیدن بحث کهنهی مذاکره و دیپلماسیِ به اصطلاح صلحطلبانه، قبلا مایهی شهادت سردارِ دل ما شد. لطفاً بیش از این، دلِ ایران را داغدار نکنید!
عطش خونخواهی حاج قاسم، در جان ما شعلهور است. شرارهی این انتقام، سراسرِ رژیم غاصب را در آتش خود فرو خواهد بلعید. ما نیک میدانیم: جنگ، ادامهی سیاست در میدان نظامی و مذاکره، ادامهی جنگ در میدان دیپلماسی است. ما دو بالِ «میدان» و «دیپلماسی» را جز برای نابودی اسرائیل به پرواز در نخواهیم آورد.
(۱): صحیفه امام؛ ج۱۸، ص۶۸
سلسله یادداشتهای تبار انحراف (قسمت اول)
یادداشت اختصاصی// محمدحسین نجفی