توقیف روزنامه هم میهن
روزنامه هم میهن روز پنجشنبه ۲۵ دی ماه با عکسی سیاه و سفید از جوانی که متعلق به دهه ۵۰ است و یک تابلو در دست دارد را منتشر می کند. تابلو برای خیابان پهلوی است و پایین آن خودش نوشته سرنگون شد و با این کار نشان داده است که محمد رضا پهلوی از کشور فرار کرده است؛ فضای سیاه و سفید عکس نشان می دهد که فضای حاکم بهم ریخته است و جامعه در بدترین حالت خودش قرار دارد. تیتر این عکس حال حاضر را به آن عکس تشبیه می کند و با فونت بلد و رنگ قرمزی که یادآور خشونت است می نویسد: «از دی ۱۳۵۷ تا دی ۱۴۰۴»
این تفسیر سخیف از وضعیت موجود، شاید به تنهایی می توانست دلیل برای توقیف روزنامه هم میهن باشد؛ روزنامه ای که در تمام زمانی که اغتشاشگران داشتند کشور را به آشوب می کشیدند، هیچ گاه آنان را اغتشاشگر ننامید و حتی بعد از نمایان شدن تروریستی بودن ماهیت برخی از آنان، همه را معترض به وضع اقتصادی نامید.
محمدجواد روح با رد دخالت بیگانگان در اعتراضات، منشأ شعارها را داخلی دانسته و رویکرد رسانههای رسمی را نقد میکند.
تحلیلگران با تمرکز بر بازگشت پهلوی، “ضعف دولت و نبود چشمانداز در ساختار” را از دلایل اصلی اعتراضات اخیر میدانند. راهکار هم همان همیشگی: «ارتباط با آمریکا»
اعتراض، اعتکاف و بازی با آمار
رسانههای اصلاحطلب در تحلیل آمارهای مذهبی تناقض دارند؛ آنها حضور میلیونی جوانان در اعتکاف را نادیده میگیرند و تنها اعتراضات را صدای مردم قلمداد میکنند. چرا راهپیمایی ۲۲ دی ماه را تحلیلی از کلیت جامعه نمی دانید؟
مشکل چیز دیگری است. اعضای روزنامهٔ هممیهن و بزرگانشان بین خود و اغتشاشگران تقسیم کار کردهاند. آن ها در خیابان و اینها در افکار. جریانهای معاند با مقایسه مغرضانه ۲۵ دی و سقوط پهلوی، به دنبال القای ناکارآمدی نظام و تحمیل بازگشت به گذشته هستند.