تجدید در حساب صبر مردم
اگر در «تأدیبِ تدبیر» گفتیم که باغبان اجازه میدهد شاگرد، طعمِ گسِ میوهیِ نارس را بچشد تا بزرگ شود، حالا حرفِ دیگری در میان است. بلوغ سیاسیِ «ملت» هزینهای دارد که پرداخت شده؛ اما قرار نیست این هزینه، «نسیه» باشد و مدام در حسابِ صبرِ مردم تجدید شود. مردمسالاریِ دینی، یعنی مسئولیتِ انتخاب با مردم است؛ اما «پاسخگویی» تکلیفِ ابدیِ دولت است.
قصه، قصهی جابجایی آدمها نیست؛ قصهی جابجایی وقاحت است. حضرتِ دولت، در یک حرکتِ انتحاری، کسی را بر صندلیِ داغِ بانکِ مرکزی نشانده که پیشتر، کـارنامهیِ مشعشعاش در مجلسِ همین نظام، مُهرِ «عدمِ کفایت» خورده بود. آدم یادِ آن مَثَلِ قدیمی میافتد که موش را به انبارِ غله راه نمیدادند، توفیقِ اجباری یافت و کلیددارِ انبار شد! این دیگر «چرخشِ نخبگان» نیست؛ این «چرخشِ رفقا»ست در یک دایرهیِ بسته که شعاعاش به سفرهیِ مردم نمیرسد.
جناب دولت این صندلی ها ملک طلق نیست…
شعبده با سفرهیِ مردم: نمیشود قیمتها را با آسانسورِ بیتدبیری به پشتبام فرستاد و بعد با پلهبرقیِ رسانهای، دو پله پایین آورد و نامش را «مهارِ تورم» گذاشت. بیشتر به شعبدهبازیِ ناشیانه میماند. این بازی با اعداد، دردی از آن بازنشستهای که نسخهاش در دستش میلرزد، دوا نمیکند. مردمسالاریِ دینی یعنی مسئول «پاسخگو» باشد، نه «طلبکار»! نمیشود پشتِ عبایِ رهبری پنهان شد و بابتِ نابلدیِ خود، از جیبِ «نظام» خرج کرد. رهبری زمین را صاف میکند تا مردم بدوند، نه اینکه عدهای رویِ این زمینِ صاف، لِیلِی بازی کنند و وقتِ ملت را بکُشند.
حمایتِ مشروط، نقدِ عریان: ما پشتِ دولت میایستیم؟ بله؛ چون این دولت، برآمده از همان صندوقی است که آقا بابتِ وجاهتاش، آبرو گذاشته است. اما این حمایت، به معنایِ سکوت در برابرِ «دهنکجی» به فهمِ اقتصادیِ ملت نیست. نمیشود دم از «وفاق» زد اما در انتصابات، فقط به دنبالِ «رفاقت» بود. رهبری جاده را صاف کرده تا دولت «بتازد»، نه اینکه با همان آدمهایی که قبلاً بنزینِ مملکت را تمام کردهاند، در جاده بماند و فقط راه را بند بیاورد.
ختمِ کلام: جنابِ دولت! این صندلیها، مِلکِ طِلقِ رفقایِ گرمابه و گلستان نیست. اینها «امانتِ امت» است. اگر قرار بود همان راهِ نرفته و همان بیراههیِ آزموده را بروید، پس این همه هیاهو برای چه بود؟ مردمسالاریِ دینی یعنی لرزیدنِ زانویِ مدیر، وقتِ امضا کردنِ حکمِ یک آدمِ رفوزه. اگر نمیلرزد، بدانید یک جایِ کارِ ایمانتان میلنگد، نه جـایِ کارِ نظام…
یادداشت اختصاصی//حجت الاسلام محمدحسین نجفی