احتمال نقض آتش بس
وقتی دربارهی احتمال نقض آتشبس از سوی رژیم صهیونیستی صحبت میکنیم، با پدیدهای غیرمنتظره روبهرو نیستیم؛ زیرا این رژیم، پیشتر بارها در لبنان، فلسطین و دیگر جنگها، آتشبسها را نقض کرده است. نقض پیمان آمریکا هم برای همه روشن است. مخصوصا در رابطه با ایران که همه به یاد داریم با برجام چه کار کرد.
شاید خنده دار به نظر برسد که در صورت نقض پیمان، جامعهی بینالملل اسرائیل را محکوم خواهد کرد، اما ممکن است این ادعا خندهدار بهنظر برسد؛ چراکه تجربه نشان داده نهایت واکنش نهادهای بینالمللی، صدور یک بیانیهی نمادین است. در مقابل، ما شاید هزینههایی بسیار سنگینتر بپردازیم: از دست دادن یک دانشمند هستهای، فرماندهای نظامی یا کودکی که امید آیندهی ملت است.
مردم پای نظام ایستاده اند
به نظر میرسد سیاستگذاران کشور، در سطح کلان، باید نگاه خود به جامعهی بینالملل را مورد بازبینی قرار دهند؛ زیرا تجربه نشان میدهد که در مواردی ما بیش از حد به ظرفیتهای این نهادهای بینالمللی تکیه کردهایم.جامعه ای که در آن آمریکا حق وتو دارد. جامعه ای که نقض آتش بس در حد یک بیانیه، هزینه دارد. رسانهها و نهادهای بینالمللی، کشتههای اوکراینی را با حساسیت دنبال میکنند، اما نسبت به شهدای غزه، تنها به اعدادی چهار رقمی بسنده میکنند و عمق فاجعه را نادیده میگیرند.
این چه جامعه ای است که برای ما هزینه دارد اما سودش برای بقیه است؟
۲۵ درصد کل نظارت های آژانس انرژی اتمی برای ایران است. در حالی که ما تنها ۳ درصد صنعت هسته ای دنیا را داریم. به این هم راضی نیستند و بخاطر توانایی در صنعت هستهای به ما حمله نظامی میکنند.
ترجیح رضایت جامعه جهانی بر خواست و کرامت جامعه ایرانی توسط برخی تصمیم گیران
در جنگ تحمیلی رژیم صهیونیستی، مردم ایران نشان دادند که پای نظام ایستاده اند. هزینه هم دادند و همچنان موافق ادامهی جنگ با رژیم صهیونیستی تا نابودی کامل آن هستند.
در شرایطی که مردم بیش از هر زمان دیگری با وحدت و همبستگی، زیر پرچم ولایت آمادهباش هستند، برخی تصمیمگیران طوری عمل میکنند که گویی رضایت جامعهی جهانی را بر خواست و کرامت جامعهی ایرانی ترجیح میدهند. و ما برای اینکه در جامعه جهانی، اهل مذاکره شناخته شویم حاضریم نقض آتش بس رژیم صهیونیستی را هم نادیده بگیریم و باز دم از مذاکره بزنیم.
چرا باید با حاکمیت قطر، طوری صحبت کنیم که انگار ما مقصریم؟ در حالی که آن کشور، با اعطای پناه به دشمن ما و اجازهی استقرار پایگاه نظامیاش، عملاً زمینهی حضور خصمانهی او را فراهم کرده است. چرا هنوز رئیس جمهور کشورمان دوست دارد با آمریکا وارد مذاکره بشود؟ در حالی که هنوز فرصت نکردهایم، پیکر فرماندهان شهیدمان را تشییع کنیم.
چرا هنوز از تفکر پوسیدهی “جهان، جهان گفتمان است نه موشک”، رها نشدهایم؟ در حالی که درمیان مذاکرات به تمامیت ارضی ما تعرض کردهاند.
حضرت آقا در تاریخ ۱۳۸۷/۹/۲۴ می فرمایند:
«آن روزی که شهر اصفهان در دورهی شاه سلطان حسین مورد غارت قرار گرفت و مردم قتل عام شدند و حکومت باعظمت صفوی نابود شد، خیلی از افراد غیور بودند که حاضر بودند مبارزه و مقاومت کنند؛ اما شاه سلطان حسین ضعیف بود.
اگر جمهوری اسلامی دچار شاه سلطان حسینها بشود، دچار مدیران و مسئولانی بشود که جرأت و جسارت ندارند؛ در خود احساس قدرت نمیکنند، در مردم خودشان احساس توانائی و قدرت نمیکنند، کار جمهوری اسلامی تمام خواهد بود.»
یادداشت اختصاصی // حجتالاسلام جمالی